เพิ่งเขียน ไม่ใช่เพิ่งว่าง.. แต่เพิ่งมีอารมณ์....

สมัยโสด ซิงบ้าง ไม่ซิงบ้างตามวาระ มีชีวิตส่วนตัวซะมากมาย ขับรถกินลม ดูดนม ริมทะเล ลั้ลลา ลั้ลลา

อีกไม่กี่ปีต่อมา ไม่อยากจะเชื่อว่า ไม่มีอีกแล้วชีวิตส่วนตัว มีแต่ชีวิตส่วนรวม ลูก ผัว ลูก ผัว และตัวฉัน (อยู่ในลำดับสุดท้าย) เหนื่อยค่อดๆๆ แต่มันส์มากกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตั้งแต่ "วิน" ลูกชายคนโตคลอดออกมา โลกนี้มันคืออะไรกันนี่ โลกทั้งใบให้นายคนเดียวมันเป็นเยี่ยงนี้นี่เอง เอ็งจะฉี่ จะอึ จะร้องไห้ จะหัวเราะ ฯลฯ แม่มานมีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด จากเด็กเนื้อตัวเหี่ยว ๆ กลายเป็นเด็กน้อยจอมซน (มากกก) เลี้ยงลูกสักคนนี่มันใช้พลังกาย พลังใจมหาศาล แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ถ้ากลับจากทำงานเหนื่อยแค่ไหน รถติดหนึบเพียงใด กลับมาแล้วเจอเจ้าลูกชายหน้าแป้นแล้นขนาดนี้ หายเหนื่อย...

ตอนนี้ "ตะวัน" ลูกชายคนเล็ก กะลังกินอิ่มนอนหลับอยู่ในพุงกลม ๆ ได้ 5 เดือนแล้ว แม่มานก็เหนื่อยอีกหลายเท่า ด้วยสรีรร่างกายที่บวมขึ้นทุกวัน ๆ พี่วินก็ขยันเดิน ขยันหกล้ม ให้แม่เป่าเพี้ยงได้ทุกวันสิน่า บอกแล้วว่าเหนื่อยค่อด ๆ แต่เห็นพี่วินยิ้มเหงือกบาน เข้ามาหอมแม่ฟอดซ้ายฟอดขวา แถมยังมีตะวันถีบพุงแม่ ปุ้งๆ ปั้ง ๆ อีกคน ชีวิตมันมันส์มั่กๆๆๆๆ

ขอบใจหนุ่มน้อยทั้งคู่ ที่เกิดมาแล้วทำให้แม่หัวเราะได้ทุกวัน แต๊งค์ ๆ จ้า

*รูปนี้ ตะวันตอน 2 เดือนจ้า